Maandag 6
november 2017. Het is een mooie, koude en zonnige herfstdag.
Ik ben net
terug van UZ Leuven, samen met Hanne.
Het was
vandaag een kort bezoek. Vorige vrijdag is er vervroegd een CT scan gemaakt,
omdat enkele bloedwaarden verontrustend waren, en daar kregen we vandaag het
verdict van.
Eigenlijk
wisten we beiden, Hanne en ik, wat we zouden te horen krijgen. Intuïtie heet
zoiets, al kwam de bevestiging ervan nog steeds hard aan.
De studie
waar ik enkele weken geleden toch instapte, onze laatste strohalm, brengt
geen soelaas. Uitbehandeld is deze keer ook finaal uitbehandeld.
Niks meer.
Geen medicijn, geen chemo, geen wietolie of andere alternatieven kunnen nog
baten.
De bobijn is
op.
“En nu?” is de vraag die ik bij velen hoor rijzen.
“En nu?” is de vraag die ik bij velen hoor rijzen.
Pijn bestrijden
is het antwoord. Dat is alles wat er nog ligt.
Comfort
bieden.
En
duidelijke afspraken maken met medische hulpverleners.
Wat Hanne en ik vandaag ook deden met de artsen.
Wat Hanne en ik vandaag ook deden met de artsen.
Dat was even
een moeilijk moment. Want praten over hoe ver dat je wil dat artsen je leven
blijven rekken ten koste van alles is geen gemakkelijk gesprek.
Hanne en ik
waren voorbereid. We hebben hier in het verleden al meer dan één keer over
gesproken. Al was het nog nooit zo concreet en confronterend als vandaag.
Ik wil geen
pijn hebben. Pijn was de laatste twee maanden te dikwijls mijn metgezel.
En ik wil
niet compleet immobiel en volledig afhankelijk van anderen aan de rekker
blijven trekken.
Om de pijn
te bestrijden werden er afspraken gemaakt met een medisch zorgcentrum hier in
de buurt. Zij zijn het best geplaatst om afspraken te maken met de pijnkliniek
in het UZ Gent. De medicatie tegen pijn werd vandaag weer bijgesteld, en zal de
komende dagen en weken nog wel een keer meer moeten worden bijgesteld.
Verder liet
ik in mijn dossier ‘DNR’ opnemen.
Niet
reanimeren als er hartfalen optreedt. Niet aan de dialyse hangen als er
nierfalen optreedt. Geen kunstmatige beademing opstarten.
Eigenlijk
een verdoken vorm van euthanaseren. De pijnpomp opendraaien en me laten
inslapen.
Want hoezeer
ik alle mensen rondom me heen graag zie, ik ben niet bereid om zelf af te zien
en te lijden enkel en alleen om ‘het afscheid’ uit te stellen voor die mensen
rondom me heen.
Veel tijd is er niet meer. Geen maanden, zeker niet.
Veel tijd is er niet meer. Geen maanden, zeker niet.
Enkele weken misschien.
Dit is ook gelijk de laatste post van me op deze blog.
Dit is ook gelijk de laatste post van me op deze blog.
‘The Last
Post’.
Ik neem hier
afscheid van al mijn lezers.
Dank je wel
om mijn blog zo lang en met zo velen te volgen.
Ik kan
alleen maar hopen dat jullie er wat aan hadden, hier en daar misschien wat
geleerd hebben.
Al was het
maar om eventjes stil te staan, eens diep adem te halen en te genieten van het
zonnetje op een koude, maar mooie herfstnamiddag.
Om eventjes
uit de mallemolen te stappen, de ratrace voor een uurtje te laten voor wat ze
is.
Om de dagelijkse ergernissen en beslommeringen te laten voor wat ze zijn, neer te zitten en een goed glas wijn of een lekker biertje te drinken in gezelschap van die mensen die belangrijk voor je zijn.
Om de dagelijkse ergernissen en beslommeringen te laten voor wat ze zijn, neer te zitten en een goed glas wijn of een lekker biertje te drinken in gezelschap van die mensen die belangrijk voor je zijn.
Wat ik nu ga
doen.
Ik ga met mijn vrouw namiddag even genieten, buiten, in de natuur, op het terras van één van de vele domeinen die natuurpunt rond het Gentse beheert.
Bij een Westmalle Trippel, of een fruitsapje natuur.
Ik ga met mijn vrouw namiddag even genieten, buiten, in de natuur, op het terras van één van de vele domeinen die natuurpunt rond het Gentse beheert.
Bij een Westmalle Trippel, of een fruitsapje natuur.
Het gaat
jullie goed mijn lezers.
Het was een eer om voor jullie te mogen en kunnen schrijven.
Tot ziens, zou ik zo zeggen.
Het was een eer om voor jullie te mogen en kunnen schrijven.
Tot ziens, zou ik zo zeggen.
Somewhere, sometime, we meet again.
I'am proud mate !!! RESPECT !!
BeantwoordenVerwijderenMoedig om je verhaal te blijven delen. K zou zeggen, geniet van ieder minuut. Maar zonder u te kennen en uw verhaal te lezen, weet ik dat je , jullie, dat doen. Een les voor ons allen !! Dank u wel voor uw verhaal !
BeantwoordenVerwijderenIk ken je niet, maar botste toevallig via via op je blog. Sindsdien volg ik jouw bittere, bittere strijd. Ik heb er veel van geleerd. Ik heb leren stilstaan. Leren genieten van het kleine geluk. Ik heb genoten van de mooie liefde tussen jullie twee. Die was echt écht. Dat was voelbaar in alles wat je schreef. Maar het belangrijkste : het heeft me veel inzicht gegeven om iemand in die situatie op de gepaste manier te ondersteunen. Iemand uit mijn omgeving had die steun nodig. Had. Ook wij kregen helaas onlangs slecht nieuws.
BeantwoordenVerwijderenEn nu kreeg ook jij dit slechte nieuws. Geen woorden voor. Ik heb zoveel gebeden in stilte voor jou, ook al geloof ik niet. Geen gebed om een mirakel, je was duidelijk genoeg dat dat er niet ging komen. Een gebed om nog zoveel mogelijk goeie dagen. Ik wens je veel sterkte en veel kracht voor die laatste tocht. Voor elke keer weer dat klein beetje afscheid. En voor wat er hierna ook moge komen
... Ik wens je zo rustig mogelijke dagen toe met je geliefde. Nog zoveel mogelijk, zonder pijn.
Het ga je goed.
Hey,
BeantwoordenVerwijderenNu ik op het punt sta een reactie te posten, vraag ik me af waarom ik dit niet eerder deed...
Waarom? Ik besef nu plots dat ik in stilte, zonder te bewegen bijna al heel die tijd je blog volgde, alsof ik schrik had dat mijn reactie enig invloed kon hebben op een goede afloop...
Een afloop waar ik ook hoop uit kon halen.
Ik dacht als Peter hierdoor geraakt dan kan mijn broer dat ook.
Mijn kleine broer, 38 jaar, heeft ook kleincellige longkanker met lokale metastasen op de lymfeklieren.
Je verhaal lezen is ontroerend, aangrijpend en meeslepend.
Ik ervaar voor de eerste maal wat het betekent om een krop in je keel te hebben.